اختتام یا عدم احیای قلبی ریوی در بیمارستان(DNAR)
ساعت ۱:٥۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٢/۱/۱۸   کلمات کلیدی:

یکی از مباحثی که هنوز در پرده ای از ابهام علمی و به تبع آن قانونی حتی در کشورهای پیشرفته باقی مانده است دستور عدم مبادرت به احیا (DNAR) است. در این باره در بخش اخلاقی راهنمای انجمن قلب آمریکا(2010) مطالبی وجود دارد که درنهایت خواننده را دست به عصا باقی می گذارد. به هر حال قسمتی از مطلب که به احیا داخل بیمارستانی مربوط می شود با بضاعت اندک خود ترجمه کردم و تقدیم می نمایم:

ادامه مطلب را کلیک کنید


دستور عدم احیا در احیا داخل بیمارستانی

پایان دادن به احیا بزرگ‌سالان در بیمارستانمعیارهای اندکی برای پیش بینی دقیق عبث بودن  ادامه احیا  وجود دارد. در سایه این تردید، همه بیماران اعم از اطفال یا بزرگ سال در سطح بیمارستان باید  ابتدائاً تحت تلاش احیایی قرار بگیرند مگر آنکه برای بیمار دستور DNAR[1] معتبر یا علایم عینی از مرگ برگشت ناپذیر(نظیر رنگ سربی مربوط به مرگ) وجود داشته باشد. در بیمارستان تصمیم گیری درباره اختتام تلاش‌های احیاگرانه  موقوف بر معالجات پزشک و مبتنی بر ملاحظات بسیاری از قبیل:

شاهد بودن یا نبودن ارست قلبی/ ریتم ابتدایی ارست/زمان طی شده از ارست تا شروع احیا/زمان طی شده تا دفیبریلیشن/بیماری‌های همراه/وضعیت پیش از ارست/و وجود حالات [2]ROSC در لحظاتی طی احیا

می‌باشد.  وجود قوانین تصمیم گیری بالینی برای اختتام احیا ممکنست در کاهش نوسانات تصمیم گیری مؤثر باشد. به هر حال(در حال حاضر) شواهد پایایی ضعیف است و در آینده قوانین بایستی قبل از ابلاغ،  معتبر شوند.

اختتام  تلاش‌های احیایی در ارست اطفال:  هیچ(معیار) پیش بینی کننده ای درباره موفقیت یا شکست احیا در اطفال (شیر خوار و طفل)  به اثبات نرسیده است. هیچ قانون معتبری برای تصمیم گیری بالینی  که راهنمای اختتام احیا در اطفال باشد گزارش نشده است،  تصمیم بر توقف احیا ممکنست با  پزشکان و شرایط متفاوت باشد. در غیاب قوانین تصمیم گیری بالینی در این باره کلینیشن مسئول باید تلاش احیا گرانه را در صورتی که درجه بالایی از یقین در باره عدم پاسخ طفل به اقدامات پیشرفته احیا وجود ندارد، متوقف نماید. ویژگی های ارست که باید توسط پزشکان تصمیم گیرنده مد نظر قرار گیرد شامل:

مدت احیا، حادثه شاهد، تعداد دوزهای اپی نفرین، علت شناسی ارست، ریتم اولیه و ریتم بعدی و سن

 

می باشد. تلاشهای ممتد معمولاً برای شیر خواران و اطفال با VF یا VT راجعه یا مقاوم، مواردی که برخی از علائم  2ROSC نشان می دهند، موارد مسمومیت دارویی و مواردی که حادثه به علت هیپو ترمیا باشد،  اعمال می شود. تلاشهای ممتد وقتی که تصمیم بر به کار گیری احیا اکسترا کورپورال ([3]ECPR) باشد کار برد دارد.

 

 

 

Reference: Ahamed H. Idris and Mary E. Mancini

Laurie J. Morrison, Gerald Kierzek, Douglas S. Diekema, Michael R. Sayre, Scott M. Silvers,

Resuscitation and Emergency Cardiovascular Care

Part 3: Ethics : 2010 American Heart Association Guidelines for Cardiopulmonary

 


[1] Do Not Attempt Resuscitation

[2] Return Of Spontaneous Circulation

[3] Extracorporeal CPR